Pierwsza część wpływowej trylogii Billa Douglasa nawiązuje do jego dorastania w ubóstwie w Szkocji na początku lat 40. Kino było jego jedyną ucieczką — płacił za nie pieniędzmi zarobionymi na zwrocie pustych słoików po dżemie — a ta ucieczka znajduje najpełniejsze odzwierciedlenie w tym okresie jego życia, gdy jako ośmiolatek mieszkał na granicy ubóstwa z przyrodnim bratem i chorą babcią w biednej osadzie górniczej.