Skrupulatna kronika rozwoju algierskiego ruchu narodowego od 1939 roku do wybuchu rewolucji 1 listopada 1954 roku. Film jednoznacznie pokazuje, że „wojna algierska” nie jest dziejowym przypadkiem, lecz długim procesem cierpień i zbrojnych buntów, nieprzerwanym od początku kolonizacji w 1830 roku aż do tego „Czerwonego Dnia Wszystkich Świętych” 1 listopada 1954 roku. W centrum opowieści Ahmed stopniowo zyskuje świadomość polityczną i sprzeciwia się kolonizacji, obserwowany przez syna, symbol nowej Algierii, oraz Milouda — na wpół szalonego mówcę i na wpół proroka, uosobienie ludowej pamięci o buncie, wyzwoleniu Algierii i jej ludu.