To nie opera; to nie koncert popowy; to nie Broadway. To wszystko naraz i nic z tych rzeczy. Gdy zaakceptuje się fakt, że ten sequel do oryginalnego przebojowego nagrania koncertowego dotyczy mniej muzyki, a bardziej rozrywki i siły muzycznych osobowości, można docenić to, czego się słucha, jako wydarzenie — fenomenalne i dziwaczne, doniosłe i frywolne. To okazja, by celebrować głosy i ego trzech wielkich supergwiazd oraz dobrze się bawić, słuchając, jak Luciano Pavarotti, Placido Domingo i Jose Carreras wchodzą ze sobą w interakcje, podchwytują nawzajem swoje kwestie i grają dla niezwykle entuzjastycznej publiczności.