W 1996 roku Marcello Mastroianni opowiada o życiu aktora. To anegdotyczne i filozoficzne wspomnienia, przechodzące od tematu do tematu, ze świadomością człowieka „w pewnym wieku”, oglądającego się wstecz. Opowiada o reżyserii Felliniego i De Siki, o wykorzystywaniu ironii w rolach, o nieustannej pracy (aktor próbuje odnaleźć siebie w postaciach). Nie przywiązuje wagi do nagród, wychwala Rzym i Paryż, pozdrawia Neapol i jego mieszkańców. Odpowiada na pytanie, dlaczego kręcić złe filmy; wspomina ojca i dziadka, stolarzy, matkę, która na starość ogłuchła, oraz brata, montażystę filmowego; skromnie wypowiada się o swoim wyglądzie. W spokoju szybki upływ czasu skupia wewnętrzne spojrzenie Mastroianniego.