Wysoki falset Jeffa Buckleya był pięknym wybrykiem i siłą natury, a jego dziedzictwo wciąż rozbrzmiewa w głosach śpiewaków od Thoma Yorke’a po Antony’ego. Przybliżając listę utworów z jego albumu Grace, jest równie porywający jak oryginał, z druzgocącymi występami z 1994 i 1995 roku, które niemal każdą frazę rozciągają w pełen napięcia, improwizowany dramat. A zobaczyć Buckleya w całej jego świadomej siebie chwale, jak śpiewa trele niczym diwa albo wygłasza wzniosłe refleksje w zaaranżowanym wywiadzie telewizyjnym, to zobaczyć artystę u szczytu swojej świetlistej potęgi.