Renée Fleming dojrzała, stając się jedną z najlepszych sopranistek naszych czasów — prawdziwą gwiazdą o iskrzącej osobowości i aksamitnym głosie, który potrafi wydobyć najgłębsze emocje z utworów Straussa i Czajkowskiego, brzmiących w wykonaniu mniej utalentowanej śpiewaczki dość chłodno i rzeczowo. Nie sądziłem, że jej głos tak dobrze sprawdzi się w roli Violetty Valéry w La Traviata; trzeba się do niego przyzwyczaić, ale myślę, że Fleming wnosi do tej roli przynajmniej coś wyjątkowego — emocjonalną głębię, której nie zawsze można oczekiwać, gdy czołowa diwa traktuje ją przede wszystkim jako okazję do popisu wokalnego. Całość dobrze wypada również dzięki dyrygenturze Antonio Pappano, który prowadzi orkiestrę Royal Opera House w tradycyjnej, lecz skutecznej inscenizacji Richarda Eyre’a.