Poruszający dokument Yael Hersonski dokonuje niezwykłego wyczynu, przyglądając się wnikliwie innemu filmowi — osławionemu filmowi o warszawskim getcie, wyprodukowanemu przez nazistów. Odkryte po wojnie, niedokończone dzieło, pozbawione ścieżki dźwiękowej, szybko stało się źródłem dla historyków poszukujących autentycznego zapisu, mimo jego rozbudowanej propagandowej konstrukcji. Późniejsze odnalezienie dawno zaginionej rolki skomplikowało wcześniejsze odczytania, ukazując manipulacje ekip filmowych podczas tych „codziennych” scen. Zamożni Żydzi uczestniczący w eleganckich kolacjach i przedstawieniach teatralnych (bezdusznie przechodzący nad ciałami zmarłych rodaków) jawili się teraz jako niechętni, lecz współwinni aktorzy, na przemian przerażeni i zaprzeczający zbliżającemu się losowi.