W którym Szeherezada wątpi, czy nadal będzie w stanie opowiadać historie, które spodobają się Królowi, skoro to, co ma do powiedzenia, waży trzy tysiące ton. Ucieka więc z pałacu i podróżuje po Królestwie w poszukiwaniu przyjemności i oczarowania. Jej ojciec, Wielki Wezyr, umawia się z nią przy diabelskim młynie, a Szeherezada podejmuje opowieść: „Pomyślny Królu, w dawnych slumsach Lizbony istniała społeczność zaczarowanych mężczyzn, którzy z całą surowością i pasją poświęcali się nauczaniu ptaków śpiewu…”. A widząc, że świta, Szeherezada zamilkła.