Życie w tadżyckim mieście, gdzie wszystko sąsiaduje ze wszystkim: muzułmański obrządek pogrzebowy, radziecka demonstracja pierwszomajowa, kobiety zamiatające podłogę, kłótnia w teatrze o współczesną scenografię, starzy mężczyźni stojący w kolejce po artykuły spożywcze, młodzi mężczyźni wyjeżdżający z domu do wojska, starsza kobieta podchodząca do kamery i pytająca: „A dlaczego filmujecie?”. Film, ukazujący ówczesne czasy, twarze, pieśni, myśli i nadzieje ludzi, kończy się panoramą spokojnego Dushanbe i piosenką Borisa Grebenshikova w tle.