W lipcu 1942 roku, podczas obławy Vel’ d’Hiv’ na żydowskie rodziny w Paryżu, 13-letnia Tauba Birenbaum i jej rodzice, będący polskimi Żydami, znajdują schronienie w maleńkim pokoju na następne 765 dni. Warunki życia są trudne, a oni boją się, że w każdej chwili mogą zostać odkryci. Jednak gdy jej rodzice coraz bardziej pogrążają się w rozpaczy, ujawnia się waleczny duch Tauby. Znajduje radość w każdej drobnostce — od narysowanego na podłodze pianina po widok Paryża przez otwarte okno. Mimo skrajnych okoliczności zachowa nadzieję aż do wyzwolenia Paryża i odzyska kontrolę nad swoim życiem.