Wallada, jedyna córka jednego z ostatnich kalifów Umajjadów, al-Mustakfiego, zamordowanego w 1025 roku, przez cały XI wiek zaznaczała swoją obecność jako poetka i wolna kobieta. Była pierwszą Europejką prowadzącą salon literacki i otaczała się artystyczną oraz wykształconą elitą ówczesnej Kordoby. Film jest zarazem portretem tego stulecia i jego kontrastów: epoki, w której żył Ibn Hazm, autor „Tawk al-Hamama”, rękopisu o miłości i kochankach, a także rozkwitała poezja i pieśń andaluzyjska. Przedstawia również wpływ szkoły Ziryaba na muzykę, modę, perfumy i kształtowanie się wyrafinowanej elity, która z czasem rozprzestrzeniła się po całym al-Andalus i poza jego granice. Film opowiada także o nieszczęśliwej miłości Wallady i wielkiego poety Ibn Zayduna, przywołując zarazem wojnę domową i upadek kalifatu Umajjadów w al-Andalus.