Karol godzinami siedzi w szafie w wynajętym pokoju na poddaszu, wspominając całe swoje życie. Wychowywała go samotna matka, która kochała swoje jedyne dziecko chorobliwą, rozpaczliwą miłością i ograniczała cały jego świat do własnej osoby. Tragedia Karola zaczęła się w okresie dojrzewania. Uświadomiła ona jego matce jej kobiecość, co doprowadziło do jej ponownego małżeństwa. Wspólnie z nowym mężem postanowiła wysłać chłopca do szkoły dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. Po opuszczeniu szkoły Karol zaczyna szukać tęskniącej za nim matki, która w międzyczasie wyprowadziła się, nie zostawiając żadnego adresu.