Mimo mantry „żyj szybko, umieraj młodo” pierwsze brytyjskie pokolenia rock and rolla cieszą się dziś starością. To, co kiedyś wiązało się z młodością i podejmowaniem ryzyka, dziś dotyczy długowieczności, przetrwania, nostalgii oraz odmowy dorastania, poddania się czy zamilknięcia. Ale co się dzieje, gdy muzyka nie chce umrzeć, a jej wykonawcy nie chcą zejść ze sceny? Co się dzieje, gdy młodzieńczy bunt rocka zostaje podany w opakowaniu ze zmarszczek?