Przedstawia wieloletnią relację między mężczyzną a kobietą: mężczyzną jest Leo Tolstoy, a kobietą jego żona, Sophia. Małżeństwo trwało 36 lat, mieli trzynaścioro dzieci, z których dziewięcioro przeżyło, a każde z nich prowadziło dziennik. Choć mieszkali razem, w tym samym domu, często pisali do siebie listy. Leo nalegał, by podczas przyjęć przy kolacji czytali gościom swoje dzienniki na głos. Tolstoyowie byli również dysfunkcyjną parą, często się kłócili i byli ze sobą bardzo nieszczęśliwi, choć czasami cieszyli się namiętnymi chwilami pojednania. Monolog Sophii opowiada o radościach i zmaganiach ich wspólnego życia, luźno czerpiąc z ich wzajemnych listów i zapisów w dziennikach.