Późna noc. Ana śpi sama w dwuosobowym łóżku. Dzwoni jej telefon komórkowy. Półprzytomna włącza lampkę nocną, żeby otrząsnąć się ze snu. Niechętnie wstaje z łóżka i o drugiej nad ranem, w jedną z tych nocy, gdy widać parę własnego oddechu, bierze prysznic, ubiera się, robi makijaż, idzie na aleję i łapie taksówkę na drugi koniec miasta, by zagłębić się w coś więcej niż ciemność nocy.