Odkąd u Rose pojawiła się demencja, rzeczywistość, sen i koszmar splatają się ze sobą, czyniąc z niej kogoś w rodzaju niepokornej podróżniczki w czasie. Jej córka, reżyserka Rea Tajiri, jest również jej opiekunką. W tym pełnym czułości portrecie przedstawia duchowe, filozoficzne i niekiedy zaskakująco konkretne historie Rose w takiej kolejności, w jakiej się pojawiają: nielinearną sekwencję ilustrują jej własne nagrania zrealizowane na przestrzeni wielu lat, przeplatane urywkami rozmów i obrazami z rodzinnego archiwum. Pełna wydarzeń podróż Rose w czasie obfituje we wspomnienia i jest subtelnie dopełniona odpowiednio dobraną ścieżką dźwiękową.