Pod koniec zimy Flaminio, odporny pasterz, przygotowuje się materialnie i duchowo na nadejście wiosny poprzez codzienne rytuały, wykorzystując narzędzia, które sam zbudował: spulchnia i obsiewa ziemię, strzyże owce i szyje wełniany strój na nową porę roku. Społeczności doliny przepędzają zimę dzwonkami krowimi i ogniskami podczas rytuału Scasada dol Zenerù, który zostaje wpleciony w opowieść o życiu pasterza jako oniryczny element czerpiący z pradawnej pamięci. Wrażliwość Flaminio, silnie związana z Naturą, pozwala mu wyczuć, kiedy nadszedł czas, by wezwać społeczność do działania i rozpocząć rytuał.