Pawel Lozinski przez rok towarzyszy pacjentom oddziału onkologicznego poddawanym chemioterapii. Świat na zewnątrz, gdzie toczy się „normalne” życie, drzewa kwitną, zrzucają liście lub pokrywają się śniegiem, nie istnieje, poza kilkoma spojrzeniami przez okno i niewyraźnymi sylwetkami przemijających postaci. Kamera konsekwentnie skupia się na dialogach i twarzach tych, którzy znaleźli się między życiem a śmiercią, oraz ich najbliższych, z niezwykłą lekkością oddając to zawieszone życie.