Główny bohater otacza troską niewyraźne ujęcie morza wykonane smartfonem. Niczym przedmiot będący obiektem fetyszyzmu... Morze było miejscem, w którym rozstałem się z ukochaną osobą. Dlatego pojawia się znaczenie prywatnego sekretu. Umieszcza morze na swoim laptopie i patrzy na nie przez cały dzień. Błędnie sądzi, że zmierza do Saint Laurent, miejsca czystej miłości wraz ze swoją ukochaną osobą (mimo że to morze go prowadzi). Kto tworzy fikcję? Ani ty, ani ja. Wyrachowany rozum nie może wkroczyć do prawdy fikcji. Trzeba polegać na czymś innym. Jakby jego tęsknota była desperacka, wchodzi w fikcję i znika. Wraz z morzem! Świat pozostaje taki sam, ale on już nie. Jednak wciąż jest w rzeczywistości. Ponieważ nie ruszył się ani o krok z kąta pokoju. Być może na tym polegał jego trik. Zaprzęganie sił innych niż rozum, barwienie siebie niczym istnienia tęskniącego za staniem się czystym... Nie twierdzę, że to absurdalne, ale to najlepsze...