I was a ghost myself to film podążający śladami ducha, psychogeograficznie przemierzającego miasto, w którym to, co starożytne, splata się z nowoczesnością. Duch nawiedza tę trasę, rzucając światło na nawiedzane przez siebie miejsca za pomocą ruchomych obrazów. Jako archeolog przedstawia teraźniejszość, by warstwa po warstwie odkrywać przeszłość poprzez szczeliny i odsłonięcia, ukazując samą siebie wraz ze swoimi wspomnieniami oraz wspomnieniami tych, którzy byli tu przed nią i odeszli. Przez dwa lata zdjęć filmowczyni odwiedza miasto, w którym dorastała, i miasto, w którym później mieszkała. Zaczynając od historycznego półwyspu miejskiego, w zrujnowanych lochach zadaje pytanie: „czy po śmierci istnieje kino?”. Następnie odwiedza rodzinne miasto, by zobaczyć grób babci, dawny dom rodzinny i szkołę. Film nakręcono w całości na przeterminowanej/starej taśmie Super 8 mm, przy użyciu ręcznie wykonanych obiektywów i techniki zarysowywania taśmy. Promienie światła, kurz i postarzana faktura filmu składają się na portret ducha w jego stanie emocjonalnym.