Hawana, wiosna 1971 roku: poeta Heberto Padilla właśnie wyszedł na wolność i staje przed Związkiem Pisarzy Kubańskich, gdzie wygłasza oświadczenie będące „szczerą samokrytyką”, ogłasza się agentem kontrrewolucji i oskarża o współudział wielu obecnych na spotkaniu kolegów, wśród nich swoją żonę. Miesiąc wcześniej jego aresztowanie pod zarzutem zagrażania bezpieczeństwu państwa kubańskiego zmobilizowało wybitnych intelektualistów z całego świata, którzy napisali list do Fidela Castro, wzywając do uwolnienia poety, którego jedynym przewinieniem było wyrażanie sprzeciwu w poezji. Pokazane po raz pierwszy publicznie nagranie pisarskiego mea culpa wyznacza narrację opowieści, w której pojawiają się świadectwa Gabriela Garcíi Márqueza, Julio Cortázara, Mario Vargasa Llosy, Jean-Paula Sartre’a, Jorge Edwardsa i Fidela Castro.