Dzieło teatralne Ernsta Kreneka Karl V., skomponowane w całości z użyciem serii dwunastodźwiękowych, miało mieć premierę w Wiener Staatsoper. Sytuacja polityczna w Wiedniu w 1933 roku oraz fakt, że Krenek był znienawidzony przez nazistów z powodu opery jazzowej Jonny spielt auf, uniemożliwiły premierę. Odbyła się ona dopiero pięć lat później w Pradze, jednak Krenek zdążył już wyemigrować do USA. Karl V. był ostatnim cesarzem, który hołdował idei chrześcijańskiego imperium, nad którym nigdy nie zachodzi słońce, choć jego upadek z wielu powodów był nieunikniony. Przy drugiej inscenizacji Karl V. w Nationaltheater Carlus Padrissa przygląda się przede wszystkim systemom władzy politycznej, które są niezwykle aktualne, i bardzo wnikliwie analizuje sposób, w jaki ukazano je w dziele teatralnym. W centrum libretta o wysokich walorach intelektualnych i językowych, napisanego przez samego kompozytora, Karl V. rozmyśla nad swoim życiem i wyznaje grzechy młodemu mnichowi pod obrazem Tycjana La Gloria.