W samym środku czarnej jak smoła nocy na horyzoncie powoli pojawiła się smuga światła, odbijając na falach migotliwe wzory; była to wędrująca i dryfująca po oceanie jutrzenka, oświetlająca drogę żeglarzom wracającym do domu. Zanim powstały systemy nawigacyjne, ci, którzy wypływali w morze, polegali na latarniach morskich, by rozpoznać każdą linię brzegową. Po częstotliwości błysków latarni żeglarze wiedzieli, że ląd jest blisko, a dom niedaleko. Wystarczyło jedno spojrzenie, by wskazać kierunek do domu. Latarnia stoi na wyspie od ponad stu lat, niezmiennie oświetlając drogę tym, którzy wracają. Wędrowcom daleko stąd i latarni wskazującej drogę przy brzegu.