Film poświęcony jest pamięci amerykańskiego surrealisty Paula Sharitsa. Sharits przesłał Robakowskiemu zapis nutowy z propozycją wykorzystania go w produkcji filmowej, jednak wprowadzenie stanu wojennego uniemożliwiło realizację tego pomysłu. Film powstał dopiero w 2004 roku. Został stworzony w wyniku bardzo rygorystycznej, konstruktywistycznej procedury formalnej, podporządkowującej konkretne wartości wizualne linii melodycznej utworu muzycznego. Podczas projekcji, gdy rozbrzmiewają kolejne nuty kompozycji, na ekranie pojawiają się odpowiadające im kolory — osiem barw odpowiadających nutom Mazurka op. 68 nr 4 Fryderyka Chopina. Wibracja zmieniających się kolorów i blask światła tworzą spójną całość z nostalgicznym utworem kompozytora. Pola barw pulsujące w rytm muzyki przywodzą na myśl z jednej strony kino strukturalne Amerykanina, a z drugiej ukazują niemal życiodajną energię koloru.