Sześćdziesięciolatek, który zawsze posłusznie przestrzegał zasad, przechodzi egzystencjalne wypalenie. Zawsze robił swoje i na swój skromny sposób pracował na rzecz lepszego społeczeństwa. Ale to społeczeństwo sięgnęło dna, a nasz niegdysiejszy dobry Samarytanin nie ma już ochoty na ustępstwa. Nazywa się Moloss i ma misję: uleczyć świat z bardzo ludzkiej choroby. Jego metoda nie mogłaby się jednak bardziej różnić od metod Gandhiego czy Matki Teresy. Z pewnością nie nadstawia drugiego policzka. Jego podejście jest znacznie bardziej bezpośrednie, by nie powiedzieć radykalne. Jego bardzo osobista interpretacja taktyki spalonej ziemi, mającej utorować drogę lepszej przyszłości, wikła nie tylko jego córkę Doiannę i byłą żonę Veronicę, ale też wielu innych, którzy nie planowali żadnej rewolucji. Czy postradał zmysły? Jest zdesperowany? Niebezpieczny? Być może wszystko naraz, ale na jego obronę przemawia to, że to nasze społeczeństwo zaczęło!