To intymista, osobista opowieść o kobietach, które miały być dziećmi pełnego i całkowitego socjalizmu, o środowisku, w którym dorastały, ich młodości i obecnym życiu. Klasa nauczycielki Lapaine spotyka się co roku 21 marca. W tym roku jest tak samo. Tak jak 25 lat temu, kiedy reżyserka Una Celma po raz pierwszy uwieczniła swoje koleżanki z klasy w filmie o tym samym tytule. Na tradycyjnie nakrytym stole stoją napoje, ciasta i słodycze, a uczestniczki pozują do dorocznego zdjęcia. Dziś są matkami, ciotkami i babciami. Ich losy się zmieniły, ale co z nimi samymi?