Kepa Junkera zszedł ze sceny 6 grudnia 2018 roku w Gandawie w Belgii. Zniknął, jego akordeon zamilkł. W wiadomościach wspominano o udarze, pilnym przyjęciu do szpitala, procesie rekonwalescencji, a potem zapadła cisza. Baskijski artysta, który wyniósł trikitixę i baskijską muzykę popularną na najwyższy poziom, przez 32 lata kariery wydawał niemal jeden album rocznie, samouk, który stał się najbardziej rozpoznawalnym na świecie baskijskim muzykiem i zapraszał artystów z całego świata, by śpiewali po baskijsku, zniknął bez śladu. Potem nadeszły dwa lata ciężkiej pracy i sesji fizjoterapii, by odzyskać sprawność fizyczną, nauczyć się mówić, poruszać rękami, obracać głową, jeść, pozostać przy życiu. Bo Kepa nadal żyje, nadal tworzy i czerpie radość ze sztuki, muzyki, poezji, malarstwa i fotografii. Ten dokument opowiada o tych emocjach.