Caro od dawna właściwie nie jest w stanie nic zrobić. Jako pielęgniarka na oddziale dla osób z demencją w ciągu ostatnich dwóch lat niemal nie brała urlopu i uzbierała niezliczone nadgodziny. Dopiero śmierć jej najukochańszej podopiecznej, pani Rumi, przelewa czarę goryczy: zamiast następnego ranka iść do pracy, Caro idzie do skrytki na dworcu Frankfurt Hauptbahnhof, wyjmuje spakowany, zupełnie nowy plecak i po prostu rusza przed siebie — bez celu, planu, telefonu komórkowego i jakiegokolwiek doświadczenia w wędrówkach.