W pretty-pretty refleksyjna autokreacja Kurdwin Ayub spotyka się z akcjonizmem wiedeńskim, body horrorem stapiającym się z pięknem, a ból, który Ayub tak często inscenizowała, po raz pierwszy staje się fizyczny. Gdy posługuje się cienką igłą, przyprawiając widzów o drżenie nerwów, na jej twarzy rozlewa się krwawy, promienny uśmiech. (Diagonale 2020, die Unvollendete, Catalogue, mk)