Amerykańskie kreskówki stanowią punkt wyjścia dla nowej pracy Martina Arnolda. Sekwencje krótkich filmów stają się podstawą procesu fragmentacji, dekonstrukcji, demontażu i powtórzenia. Arnold wykorzystuje rozrywkowe kino familijne do tworzenia filmów o otwartych możliwościach skojarzeń. W jego pracach, takich jak Hydra (2013), Charon (2013), Nix (2013) i Self Control (2011), pojawiają się postaci, których anatomia nie jest już rozpoznawalna jako taka, lecz przypominają one raczej marionetki sterowane z zewnątrz. Drżące dłonie, tańczące języki, mrugające oczy i chrapiące usta poruszają się jak duchy na tle otchłannej, głębokiej czerni, w której elementy ciała nieustannie znikają, by po chwili znów się pojawić.