Dwójka nowych współlokatorów nawet nie szuka wyjścia z lockdownu, który staje się raczej tłem za oknami jednopokojowego praskiego mieszkania. Filmowany nieustannie kamerą z ręki obraz rzeczywistości (nie)mijającego czasu pandemii stopniowo odsłania się przed nami. Gdy bohaterowie wzajemnie zwierzają się sobie i zdejmują z siebie maski, opowiadając o niespełnionych związkach z przeszłości, obserwujemy, jak naturalnie się dopełniają we wspólnym domu. Spojrzenie do wewnątrz, na zwyczajne wydarzenia, stopniowo przekształca mieszkanie w autonomiczny świat wyobraźni i pieśni. Film staje się tym samym manifestem twórczości jako ucieczki z inaczej zamkniętego świata. Z zawrotną przesadą rodząca się przyjaźń otwiera bardziej ogólne pytania o ludzką potrzebę interakcji społecznych i dzielenia życia.