W latach 1950–1966 tysiące mężczyzn wyruszały w wysokie góry Valais, w pierwotny krajobraz skał i lodu. Wznosili tam tymczasową cywilizację. Stamtąd wysadzali skały pod Matterhornem i innymi strzelistymi szczytami, by wydrążyć labirynt tuneli o długości 160 km, którymi sprowadzano wodę z 35 lodowców do najwyżej położonej zapory na świecie: Grande Dixence. Górnicy i intelektualiści, tacy jak pisarz Maurice Chappaz, przemierzali ponownie tę niekończącą się czarną otchłań, szukając miejsc, gdzie niegdyś stały przepełnione baraki, po których dziś pozostało zaledwie kilka ruin. To właśnie tutaj przekraczali własne granice.