Radość staje się bólem, a ból — filmem. W tym bardzo osobistym filmowym dzienniku reżyser Frédéric Guillaume pozwala nam dzielić radość i miłość młodej rodziny, a także rozdzierające serce rozstanie, które po nich następuje — wszystko widziane wyłącznie z jego perspektywy. Utrwala swoje szczęście, obserwując, jak dorasta jego córka, i swój ból, gdy uświadamia sobie, że on i jego ukochana oddalają się od siebie. Widzimy, jak stara się ocalić ich szczęście, ale nie pozostaje mu nic innego, jak na nowo określić swoje oczekiwania. Kiedyś marzył o najróżniejszych rzeczach, zwłaszcza o ciemnowłosych kobietach, ale nigdy nie marzył o tym, że zostanie tatą zajmującym się domem. Wolałby pozostać dzieckiem.