Elisabet budzi się pewnej nocy i nie jest pewna, czy obudził ją jej własny krzyk. W tym samym czasie Lucia przechodzi przez Plaza Tetuan i uderza ją podmuch wiatru, który przywołuje wspomnienie z dzieciństwa. Obie kobiety noszą w sobie stratę. Nie wiemy, jak to jest być osobą, która siedzi obok nas w metrze. Czasami wciąż wyciągamy do niej rękę. Czasami udaje nam się ją uchwycić, a innym razem wymyka się nam z palców. Pewnego czwartku Elisabet i Lucia jadą tym samym metrem w kierunku Pobleneu.