Seria statycznych ujęć, powtarzanych przez kolejne pory roku, wycina z rzeczywistości i kreuje anonimowy las, przez który wije się rzeka. Dzięki niezwykle precyzyjnej warstwie dźwiękowej film zanurza nas w miejscu, gdzie fauna kwitnie, a flora wyraża siebie poprzez interakcje z żywiołami. W końcu w tym naturalnym otoczeniu daje się odczuć dyskretną obecność człowieka, a filmowane krajobrazy stopniowo zmieniają się na naszych oczach, przywodząc na myśl wyższą siłę, która mogłaby zakłócić równowagę. W tym starannie skonstruowanym, zaskakującym i minimalistycznym filmie Robert Morin zaciera granice i przypomina nam, że rzeczywistość w kinie jest zawsze kreowana.