Bez wstydu Jürgen Brüning sampluje i remiksuje klipy oraz skrawki materiałów z własnej pracy reżyserskiej i producenckiej (między innymi dla Bruce’a LaBruce’a i Shu Lei Cheang), zestawiając je z zapożyczonymi z całego świata odniesieniami do kultury popularnej w tym eseju filmowym o gejowskiej tożsamości. Jego refleksje spajają piosenki, które z egalitarnym zapałem poruszają różnorodne wiadomości i kwestie społeczne, śpiewane przez przystojnych facetów w publicznej toalecie. Film pełen błądzących skojarzeń i niewyjaśnionych odniesień jest zarazem politycznym musicalem i podsumowaniem dokonań romantycznego rewolucjonisty. Antyreligijny, antyautorytarny i jakoś także trochę antywszystko!