Hassan wspomina pierwszą noc, kiedy Jellaz stał się jego schronieniem. Po pochowaniu rodziców i dwóch braci oparł głowę u stóp ich grobów, zapadł w głęboki sen i poczuł, jak jego dusza odlatuje. Czterdzieści lat później Hassan jest strażnikiem Jellaz, stacjonującym na skrzyżowaniu dwóch światów. W ciągu dnia obserwujemy, jak Hassan wita zarówno zmarłych, jak i żywych, a także dba o przestrzeń zgodnie z jej przeznaczeniem — zajmuje się ogrodem, buduje, sprząta i pomaga przy ceremoniach pogrzebowych. Czasami odwiedza zatłoczone kawiarnie w okolicy i wtapia się w życie wśród żywych. Niesprawiedliwość i nędza, których doświadcza poza Jellaz, wdzierają się w radość i nadzieję, które każdego dnia odczuwa w swojej zaczarowanej przestrzeni pracy, domu, a w końcu także na łożu śmierci. A potem jest Sabrine. Wie, jak to jest żyć w trudnych i niepewnych warunkach, i ona również szuka ziemskiego towarzysza. Przygotowując się do własnego życia po śmierci, Hassan dzieli się z nami swoimi refleksjami na temat miłosierdzia, pamięci i miłości.