Nakęcony w latach 1980–1983 film Tärava uznawany jest za dzieło, które zapoczątkowało kino dokumentalne w języku tahitańskim, i ukazuje więź między Polinezyjczykami a ich ziemią przodków. Przy dźwiękach pieśni hïmene tärava film zabiera nas w podróż po naszych górach i dolinach oraz opowiada o narodzinach tärava. Nakręcony przez Henri Hiro, Angelo Oliver i Harris Aunoa film Tärava przypomina okres, w którym misjonarze osiedlili się w Polinezji. Nieustannie zakazywali tradycyjnych pieśni i tańców, ponieważ w ich oczach wyrażały one wynaturzenia i żądzę tych pogańskich ludów. Zakazano więc bębnów i fletów, podstawowych instrumentów muzyki polinezyjskiej. Dozwolone były wyłącznie śpiewy chóralne.