Erich Taschek, ojciec filmowczyni Michaeli Taschek, był niegdyś pogodnym i towarzyskim człowiekiem. Potem jednak „Eichi” zmienił się w małomównego samotnika, który zamykał się w piwnicy, by budować modele, i prawie nigdy nie wychodził z domu. Po jego śmierci Taschek, posługując się rodzinnymi zdjęciami i nagraniami z domowego archiwum, wymyśla szaloną teorię o sobowtórze, która staje się fabułą opowieści o jej długoletnim poczuciu wyobcowania. Esej o znikaniu i sile projekcji w „dokumentalnych” obrazach.