Kwiecień 1940 roku. Manolo, szesnastoletni, i zaledwie ośmioletni Jesus zostają zabrani przez starszego brata Pepe, porucznika w wojsku, do sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę, położonego przy granicy z Portugalią. W sanatorium Manolo, otoczony chłopcami znacznie młodszymi od siebie, czuje się trochę jak pan sytuacji, bo jedynym innym mężczyzną na miejscu jest złota rączka Emilio, który dba o ogrody i zajmuje się wszelkimi bieżącymi sprawami. Jego żona, Rafaela, jest kucharką. Manolo poznaje Irene, falangistkę prowadzącą sanatorium, oraz nauczycielkę, pannę Transito, zrzędliwą starą pannę. Przeżywa swoje pierwsze doświadczenie seksualne, choć tylko jako podglądacz, z pielęgniarką Vicentą. Kiedy musi wyjechać, zastępuje ją Maria Jesus, dziewczyna z wioski, w której Manolo zakochuje się bez pamięci. Rozwija się między nimi relacja, która na zawsze odmieni ich oboje.