W tej animacji poklatkowej zasmucona panna młoda siedzi samotnie w noc poślubną, załamując ręce. Drewniana podłoga jest pozbawiona ozdób, a muzyka organowa — pełna smutku. Do pokoju wchodzi onieśmielający pan młody, ona drży, a on ją uderza. Później tej nocy schodzi po okazałych schodach tego dużego dworu, mijając portrety rodzinne przedstawiające minione pokolenia: zauważa, że na każdym z nich matka jest blada, ojciec dominuje, jego ręce zaciskają się na ramionach i szyjach dzieci, a dzieci nie mają ust. Odwraca się i biegnie z powrotem do swojego pokoju, by znaleźć sposób na uwolnienie siebie i kogoś jeszcze: na czym polega to afirmujące życie działanie?