Po odnalezieniu ścieżki dźwiękowej do Tararira, jedynego argentyńskiego filmu surrealistycznego nakręconego w 1936 roku, zaginionej od tamtej pory, a także z udziałem ich stryjecznych pradziadków, bracia Aguilar wyruszają, by rozwikłać historię rodziny na skrzyżowaniu wielkich wydarzeń politycznych XX wieku. To również historia El Cuarteto Aguilar, bardzo szczególnego zespołu muzycznego, którego członkini w pierwszej połowie ubiegłego stulecia otwarcie deklarowała lesbijkę. Odkrycie ścieżki dźwiękowej do zaginionego filmu prowadzi do dokumentalnego kolażu, który przemierza Argentynę, Hiszpanię i inne części świata, by po raz kolejny, sto lat później, zadać pytanie, czy rewolucja być może nie jest również estetyką.