Dwunastoletnia Diana wczesnym rankiem dokonuje w lesie dziwnego odkrycia. W mchu leży nieruchomo młoda kobieta, z podrapanymi nogami. Jednak budzi się. Diana nie pyta, tylko się nią opiekuje. Dwudziestotrzyletnia Pia wciąż ma mętlik w głowie. Nic nie pamięta z poprzedniej nocy, więc instynktownie oddaje się pod opiekę swojej dziecięcej wybawicielki, wdzięczna, że nie musi się jej tłumaczyć. Obie obdarowują się nawzajem największym darem — czasem i uwagą — i wypełniają puste przestrzenie w swoich umysłach.