Matka kąpie niemowlę, śpiewając: „Kiedy byłam małą dziewczynką…”. Później głos małej dziewczynki podejmie tę melodię: „Kiedy będę starą panią…”. Między tymi dwiema chwilami film szkicuje antropologię rozmaitych zabaw, cudów i gier z percepcją słuchową, które dzieci urządzają z wodą we wszystkich jej postaciach (kąpiele, zraszacze, jeziora…). Sugeruje jednak także inne wymiary: eksplorację znaczeń wody dla ludzkości, kalejdoskop jej ruchów, faktur i odbić, a także spektrum skal, w jakich można ją kontemplować. (Nathan Letoré)