Wspomnienia nie pozwalają odpocząć, a umierająca kobieta wykorzystuje kino, by opowiedzieć swoją historię (nierozerwalnie związaną z historią frankistowskiej Hiszpanii) i się pożegnać. Taras jako granica i piosenka, która przekracza czas. W domu nic nie jest na zawsze — a jednak wszystko trwa — w teraźniejszości i w tym, co już przeminęło. Domowy film o duchach, hojny gest intymności i solidarności, który nie tylko daje świadectwo losom dwojga ludzi u schyłku długiego życia, lecz także ukazuje ciężar historii i XX wieku, wciąż obecny dzisiaj.