W 1997 roku 17-letni twórcy filmowi z przedmieść Buenos Aires, Pablo Parés i Hernan Sáez, zebrali 450 dolarów, by wspólnie napisać scenariusz, wyprodukować, wyreżyserować i zagrać w nakręconym na VHS zombie-eposie, którego rozdzierająca ciało, tryskająca posoką wybitność natychmiast zyskała mu światowy kultowy rozgłos i na nowo zdefiniowała możliwości ekstremalnego horroru DIY. Przez następne 20 lat Parés, Sáez i ich przyjaciele stworzyli dwa coraz ambitniejsze – i równie znakomite – ociekające wnętrznościami sequele (oraz kilka filmów krótkometrażowych), dzięki którym stali się „argentyńskimi George’ami Romero, którzy zbudowali małe imperium krwawych filmów”.