Plan Liny był prosty. Chciała zostać operatorką kamery. Lubiła filmować szczegóły życia i ludzi wokół siebie, głównie w jasny, słoneczny dzień w Damaszku. Jednak wraz z wybuchem powstania w Syrii Lina stopniowo zaczęła dokumentować jego wpływ na życie ludzi. Nie minęło wiele czasu, zanim wydarzenia przybrały na sile, a aresztowania, tortury i potencjalnie zagrażające życiu sytuacje stały się codziennością, z którą Lina musiała się mierzyć. Musiała się dostosować. Wymyślała różne tożsamości i pseudonimy. Każdy z nich pomagał jej poruszać się w życiu według nowych zasad. To, co miało być prostym planem, przerodziło się w złożoną sieć tożsamości, która wydawała się wówczas niewielką ceną za możliwość dalszego trzymania kamery i zachowania wolności.