Silvia odwiedziła Moskwę pod koniec lat 60., w okresie rozkwitu reżimu sowieckiego. Zobaczyła tam zaprojektowane przez strukturalistów kompleksy przeznaczone dla rodzin robotniczych. Po powrocie do Buenos Aires odkryła, że ten sam kolektywistyczny duch był obecny w budynkach wzniesionych przez spółdzielnię El Hogar Obrero. Urzeczona ideałem socjalizmu, Silvia porzuciła wszystko, w tym męża i dzieci, by zamieszkać w jednym z tych mieszkań i napisać powieść, w której planowała przedstawić ponad 200 jego właścicieli. Wkrótce potem wyjechała do Włoch, a wszelki ślad po niej zaginął na zawsze. Pół wieku później siostrzenica odnalazła jej rękopisy i postanowiła ożywić na ekranie to, co pozostało niedokończone w literaturze, łącząc materiały archiwalne ze scenami z udziałem obecnych mieszkańców.