Dzieciństwo spędziła w Dalian i Harbin, na terenie dawnego państwa Mandżukuo. Taeko Tomiyama nosiła w sobie przekonanie: „Jako Azjatka, jako kobieta, zacznę od marginesów piękna”. Noriaki Tsuchimoto z kolei nakręcił wiele filmów poświęconych chorobie z Minamaty. Bezpośrednio mierzył się z cierpieniem ofiar zanieczyszczeń, nieustępliwie ukazując surowość życia. W jednym z wywiadów Tsuchimoto powiedział: „W świecie narracji Tomiyamy kryje się coś, co można by nazwać jej eros, utopią, estetyką wyzwolenia. Dlaczego wciąż tworzy tak mroczne litografie o Chikuho i Korei? I jak to możliwe, że jednocześnie potrafi ukazywać świat takiego piękna?”. Film ukazuje nie tylko urok samych litografii, lecz także koncentruje się na dialogu między Tsuchimoto a Tomiyamą. To portret dwojga towarzyszy, którzy z oddaniem poszukują znaczenia ekspresji artystycznej.