Uwięziona pośrodku drogi, Bóg jeden wie gdzie, i próbująca się stamtąd wydostać, Asya znajduje przystanek autobusowy na skraju lasu. Nie kursują tu jednak żadne autobusy, przystanek jest fikcyjny, trasę dawno zlikwidowano, a sam przystanek pozostał, by starsi ludzie z chorobą Alzheimera z miejscowego domu opieki nie poszli gdzieś przypadkiem. Posiedzą przez chwilę i zapomną, że chcieli dokądś iść. Podczas gdy Asya czeka na taksówkę, na przystanku pojawia się starszy mężczyzna. Nawiązuje się między nimi przypadkowa rozmowa, która w najbardziej nieoczekiwany sposób na zawsze odmieni życie ich obojga.